Muzieklijstje

Ik doe het toch hoor, wat Tim Donkers ook zegt. Gewoon weer een muzieklijstje zo aan het einde van het jaar. Het blijft de prettigste manier van terugkijken, en het is mooi om in elk geval eens per jaar een excuus te hebben om te spreken over wat er zoal in mijn iPod omgaat. Al waren dat in 2009 meer podcasts dan albums, maar ach, er was genoeg materiaal voor een mooie lijst, dus hiero!

1. Ramona Falls - Intuit
Schrijf een stel goede liedjes. Zet een basale maar stevige structuur neer met basisarrangementen voor die liedjes. Nodig daarna 35 van je muzikantenvrienden uit om binnen die structuren te improviseren. Stel daar dan weer de perfecte takes uit samen. Talk Talk deed het in de jaren '80 en '90. Ramona Falls deed het in 2009, met het album Intuit als resultaat, en inderdaad: The Colour Of Spring is nooit ver weg. Wat een liedjes, wat een rijkgeschakeerde en tegelijkertijd strakke arrangementen!


2. Bat For Lashes - Two Suns
Bat For Lashes is Natasha Khan, een Engelse Pakistani met een gouden keel en een platina talent voor melodie en liedjes. En ja, als Ramona Falls is Bat For Lashes een eenmansgroep (eenvrouwsgroep) en nodigt Khan simpelweg steeds muzikale vrienden uit voor haar verschillende projecten. Al doet ze dat vooral als ze tourt - afgelopen jaar met ondermeer dat andere genie Ben Christophers op toetsen. Haar plaat Two Suns is een wonder van gloomy perfectie.

3. Amy Millan - Masters Of The Burial
"Gloomy perfectie" kan ook op Stars slaan, de band waar Amy Millan het grootste gedeelte van haar tijd doorbrengt. Niet op haar soloplaten, waarop ze zich ontpopt als een wat conventioneler singer/songwriter met gevoel voor roots. Haar gouden keel is hier evenwel ook aanwezig, alsmede haar gevoel voor ietwat duistere verhalen. Toch gloomy dus, al is het op Masters Of The Burial wel allemaal wat persoonlijker. Lekkere plaat, met een country-cover van Dead Cab For Cuties I will follow you into the dark - compleet met zacht huilende steelgitaar.

4. Mates Of State - Live from All Songs Considered
Ik had dit graag op 1 gezet, maar ja, het gaat hier niet om nieuwe muziek, maar om een liveopname. All Songs Considered is de 3voor12 van NPR, de Amerikaanse publieke omroep. Die stellen regelmatig een heel concert van een mooie band beschikbaar (eet hier je hart uit bij het enorme concertarchief), en in 2009 was daar ook een concert van Mates Of State bij. Mates Of State is een echtpaar, Kori Gardner en Jason Hammel. Zij speelt toetsen (piano, orgel en analoge synths) en hij drumt (hard). Samen maken ze nummers met rare wendingen, en zingen ze zo hard als ze maar kunnen. Kortom: beuken beuken beuken, maar wel met melodie. Ongelooflijk lekker live. Het concert is hier gratis te downloaden!

5. Noah And The Whale - The first days of spring
Via het weblog Oorbijter (een belangrijke bron voor mij in 2009) kwam ik op Noah And The Whale, en dan vooral op het nummer Love of an orchestra. Wat een heerlijke zomerse en toch zo intieme plaat was dat, zo middenin de herfst. Beetje indie, beetje folk, beetje Spector, en vooral zo lekker laidback. Het album First days of spring bleek niet tegen te vallen. Fijne muziek.


6. Mark Kozelek - Find me, Ruben Olivares en Lost Verses Live
Mark Kozelek is een singer/songwriter die je opzet als je hart bloedt. Vorig jaar kwam hij met zijn band Sun Kil Moon met het briljante album April. Dit jaar moeten we het doen met twee livealbums: Find me, Ruben Olivares en Lost Verses Live. De diepte van Kozeleks solowerk zit hem - vooral live - niet in de variatie, maar in de nuance. Zijn livealbums lijken op elkaar, zoals al zijn songs op elkaar gaan lijken als hij ze live speelt. Dat maakt ze intiem, omdat je heel dichtbij moet komen om alle kleine schakeringen te ontdekken. Find me, Ruben Olivares is qua productie net iets droger dan Lost Verses Live, en daarom prefereer ik de eerste.

7. Uinko Eerenstein - Live in Perdu
Het is verheugend te zien hoe er in de Nederlandstalige liedcultuur de laatste jaren eindelijk, eindelijk, een soort van underground ontstaat. Voorheen was wie niet van het "vakmanschap" (lees: de eenvormigheid) van de Kleinkunstacademieliedkunst of van smartlappen hield, en wie tegelijkertijd het idee van een persoonlijke singer/songwriter die in een andere taal dan de zijne zingt niet begreep, aangewezen op André Manuel en De Kift. Voor Gorki, Noordkaap en De Mens moesten wij over de zuidgrens. Maar de laatste tijd zijn staan er liedjesmakers op die zich (ver) buiten het kleinkunstidioom bewegen, maar die toch een vocabulaire in hun eigen taal ontwikkelen. Mensen als Lotte van Dijck, Anne Roos Rosa de Carvalho, en Uinko Eerenstein. Die laatste speelde afgelopen jaar een korte set in Perdu, die opgenomen werd en zo goed bleek dat ze een maand lang als mp3 beschikbaar is gemaakt via de website. Eerenstein doet mij erg denken aan Kozelek (zie boven). Wie de humor ziet in het werk van Kozelek, snapt dat nog beter.

8. Clare & The Reasons - Arrow
Ik dwaal nog wel eens rond op het Genesis-forum (ja, van de band), en soms worden daar covers van nummers van die groep gepost. Een Genesis-nummer dat de laatste jaren erg veel wordt gecovered is That's all. Keane faalde al eens jammerlijk, maar country-ster Alison Krauss toonde een paar jaar geleden al dat That's all behalve een typisch jaren '80 Genesis-nummer ook gewoon een heel goed liedje is. De eveneens uitermate geslaagde subtiele hoempa-versie van Clare & The Reasons stuitte ik op dankzij het Genesis-forum. Daarna het album Arrow maar eens uitgecheckt. Wat een heerlijke, zachtaardige, organische popmuziek. Newyorks groepje waar we meer van moeten horen.

9. The Albertans - Legends of Sam Marco
Er is niet veel bijzonders aan deze typische Amerikaanse indieplaat van The Albertans, behalve dat de muziek op zoveel manieren tegelijk niet bijzonder is. Mooie liedjes. Mooie samenzang (mannelijke lead, vrouwelijke backup - dat doet aan Leonard Cohen denken!). Een uiterst ver doorgevoerd eclecticisme: rock, pop, blues, soul, folk, prog en wat niet meer. En heel veel subtiele dingetjes, kleine verrassinkjes die je oren spitsen. Legends of Sam Marco is een fijne plaat om in je eentje naar te luisteren.

10. Bell Orchestre - As seen through windows
Post-rock. Gelooft iemand er nog in? En maakt het wat uit. Voor mij niet. Wat is Bell Orchestre anders dan een stel Canadese musici die bij elkaar komt om muziek te maken en zich daarbij niet laat leiden door genreconventies? Beetje rock, beetje folk, beetje jazz en dan gewoon gaan. En alles op akoestische instrumenten. Ik zag ze in Paradiso, begin 2009. Hun plaat As seen through windows is compleet eclectisch, stemmig en toch licht van de spelvreugde.